Glaasje water

Inmiddels loopt Begonia naar het huis van Patricia, aan het Plaça Santa Eulalia. Dit plein ligt vlakbij het gemeentehuis en is schaduwrijk door de pracht aan bomen. Het gerucht gaat dat de fortuinlijke vrouw Susannah uit het Gooi hier een optrekje gehad heeft. Hoe het ook zij, ze weet niet hoe snel ze haar faux pas met Patricia’s vriendje goed kan maken. Terwijl enkele koetsiers en hun paarden Begonia passeren, belt ze aan bij een van de hoge deuren.

‘Ik voel me niet zo lekker,’ zegt Patricia, met de deur half open.

Plaça Santa Eulalia

Begonia zwijgt en knikt. Ze ruikt de geuren van de bloemen om haar heen en waant zich in een soort tuin van Eden. Dit is de reden waarom ze hier zo graag komt.

‘Ik moet bijna mijn tweede huis opgeven,’ gaat haar vriendin verder.

Hoewel Begonia deze problematiek als geen ander kent, doet ze alsof haar cliënten aan allerlei geïnstitutionaliseerde aandoeningen lijden en haar hulp dringend daarvoor nodig hebben.

De tranen rollen van de wangen van haar vrienden en onder haar ogen zitten diepe groeven. ‘Zie je het voor je? Uitgeefster en ex van Robert-Jan zit ondanks fikse alimentatie diep in de schulden.’

‘Zo'n vaart zal het wel niet lopen,’ sust Begonia.

‘Kan ik je om een gunst vragen?’

‘Ja, ik sta altijd voor je klaar, dat weet je.’ Begonia's stem verraadt een soort koele distantie en ze kijkt glazig voor zich uit.

‘Ik heb zo direct een date met Alejandro, een rijke man. Alleen zie ik er nu niet uit. Kan jij voorwerk voor mij verrichten?’

‘Wat bedoel je?’

‘We hebben afgesproken in de ijsbar, hier bij die galerie om de hoek, Ca'n Joan de S'Aigo.’

Interieur Ca'n Joan de S'Aigo

Het interieur van de ijsbar, Ca'n Joan de S'Aigo (vrij vertaald: het huis van Jan van 't water), Palma de Mallorca.

Begonia kijkt vreemd op. Is Patricia soms vergeten dat jaren geleden ze er met haar droomman van door is gegaan? ‘Wat is dan de bedoeling?’ zegt Bego opnieuw, zich van de domme houdend.

‘Ik wil dat je met Alejandro gaat praten in die bar. Hij heeft ook interesse in mijn portefeuille als uitgever.’

‘Prima.’

Patricia rommelt wat in de keuken en maakt een nerveuze indruk. Vanuit haar ogen straalt bezorgdheid. Waarom vertrouwt haar vriendin niet op haar eigen capaciteiten? Ze is nota bene uitgeefster en kan putten uit een heel reservoir aan sociale tactieken.

‘Dat is dan geregeld,’ zegt Patricia, die inmiddels een setje kleding uit plastic folie gehaald heeft. ‘Ik wil graag dat je je omkleedt en dit aan doet. Je moet er wel een beetje representatief uit zien.’

‘Dat moet jij nodig zeggen.’

Deze opmerking valt niet in goede aarde bij Patricia. ‘Ik kan dan soms iets te opzichtig gekleed zijn, het is altijd zeer stijlvol en elegant.’

Begonia denkt terug hoe ze haar vriendin beledigd heeft door te zeggen dat ze lijkt op een nóg rondere versie van Jennifer Lopez in haar groene jurk. Zeker gezien de huidige bewustwording van discriminatie geen handige opmerking. Al te vaak wordt bij de gekleurde mens geconcentreerd op het fysieke, terwijl bij de witte mens de mentale capaciteiten belangrijker geacht worden.

Haar vriendin vervolgt: ‘Je doet dit maar voor mij. Dit is wel het minste wat je kan doen na die belediging. Je weet dat J.Lo niet kan zingen en ze heeft te veel laten sleutelen aan haarzelf; dat is gewoon niet mooi meer. Ik ben knap van nature.’ Eventjes glimmen haar ogen en haar zwarte haar glinstert in de zon.

» » Episode 3 - Koude oorlog

« « Episode 1 - Praesens