Gazonstress

Tijdens de date met Alejandro in Ca’n Joan de S’Aigo heeft ze alleen vluchtig op haar mobiel kunnen kijken. Het stoort haar dat ze niet weet wat er achter het notificatie-scherm van haar mobiel schuilgaat.

Uitzicht Palma de Mallorca

Pas rond vier uur ’s nachts kan ze enigszins versuft de beginregel ontwaren. Zelfs Kota, die op dit uur meestal rustig in haar bench ligt te slapen, hoort de activiteit van haar baas en klimt op de stoel om Begonia ‘te begeleiden’ met het lezen van haar e-mail.


Geachte Begonia, of moet ik zeggen, psychologe Séu? Allereerst wil ik u van harte feliciteren. Vluchten naar Mallorca, ik wist niet dat u het in zich had. Vroeger vierde ik daar vakantie met mijn ex-vriend. Degene die u mij had aangeboden als troostprijs.


Begonia huivert. Is dit die akelige vrouw die onlangs tijdens de avondschemering in haar tuin is verschenen? Ze lijkt op die student die ze tijdens de introductieweek op de Sorbonne heeft ontmoet, maar zeker weten doet ze het niet. De naam is haar ontschoten. Hoewel ze beeft, leest ze stug door, –


U met uw mooie praktijk. De Netelige Larix. Is die vernoemd naar de boom die naast uw ouderlijk huis stond?

Teckel Kota


Duidelijk kent de briefschrijfster haar goed. Toch klinkt het een beetje als een grap en ook Kota zit een beetje meewarig te piepen. Toch zet ze door:


Mijn zoon was bij u in therapie, die schuchtere jongen met dat brilletje. Helaas heeft u die ook om zeep geholpen. Maar dat valt in het niets bij wat u mij heeft aangericht. U heeft mij jarenlang indirect vernederd met uw glansrijke, parelmoer-blonde volle haardos. Uw blauwe ogen waar de mannen bij bosjes vielen. Natuurlijk woont u nu zo mooi op de Des Ligusterhaeghelaan. Ik rij er niet vaak langs hoor, daar niet van, maar moet het gazon niet wat beter onderhouden worden? Uw grasveld ziet er tamelijk bedorven uit.


Begonia graaft in haar geheugen. Ze heeft meerdere bebrilde zonen van ingewikkelde ouders in therapie gehad. Misschien dat het slot van de brief haar uitkomst kan bieden?


Aanklagen doe ik niet in deze brief. Ik geef alleen de feiten. Het eerste feit is dat mijn zoon door uw toedoen is blijven zitten in vier havo. En blijven zitten betekent geen gap year, terwijl juist dat zó belangrijk is. Dagenlang zie ik nog deze gapende wond, die zelfs u niet heeft kunnen dichten. Daarom vraag ik u nogmaals om een gunst: kom bij mij langs op de Grasplak, dan praten wij er - als volwassenen - over.


Gegroet,
Marcia Lapidis


Het slot komt binnen bij Begonia. Dit is inderdaad dezelfde vrouw als die vreemde studiegenoot van vroeger. Ze is toen al bang voor haar geweest, omdat ze zich richt op ‘emotioneel beperkten’. Dat vindt ze zo’n raar begrip; hoe kun je iemand in zo’n hokje duwen?

Straat in Bons Aires

Een straat in de wijk Bons Aires, Palma de Mallorca.


~* ~

Patricia loopt de studeerkamer annex slaapkamer binnen en ziet het hoofd van Begonia op het mahoniehouten bureau rusten. Kota ligt opgekruld naast het toetsenbord. 'Is alles goed, Bego?' zegt ze.

Begonia reageert niet. Ze ziet er verwilderd uit en ontwaakt langzaam.

‘Begonia, word nou eens wakker.’ Patricia doet de computer aan en kijkt op het scherm.

Terwijl Begonia ontwaakt, schuiven de regels voor het oog van Patricia. Ze kent Marcia Lapidis nog van de schoolfeesten. En vooral van die ene avond dat ze Céline Dion op onvergetelijke wijze heeft vertolkt.

Kota is duidelijk ontregeld en begint heen en weer te rennen. Het is een beetje gek dat na een gebroken nacht, ze nog steeds zoveel pit heeft.

Uiteindelijk zegt Begonia: ‘Laat me nog even slapen, Patries. Ik moet zo meteen naar Holland.’

Patricia gaat hiermee akkoord, maar regelt alvast de terugreis naar Nederland. Ze zullen samen het vliegtuig pakken om Marcia Lapidis een lesje te leren. Desnoods moet Kota ook nog in de strijd geworpen worden.

» » Episode 5 - Emotionele Atroficatie

« « Episode 3 - Koude Oorlog