Sprakeloos

Begonia Séu opent haar praktijkdeuren. Ze is immers toch in Nederland, dan kan ze net zo goed therapiesessies houden. Haar eerste klant is gek genoeg Adriana Humaine, woonachtig in het Massif Central te Frankrijk. Ze is de dochter van Ada, de grande dame van de Nederlandse fotografie. Het is te hopen dat het dit keer niet louter over haar moeder gaat. Ze kan het niet aan Patricia verkopen dat Ada weer uit de running is; dat zou het einde betekenen voor haar uitgeverij.

Tafelbergheide Blaricum GNR

Begonia tuurt op haar scherm en haalt het elektronische dossier tevoorschijn. A.M.A. Humaine, Adriana Magdalena Antonia, staat bovenaan het document. Geboren in Frankrijk, Hauts-de-Seine (bij Parijs), op 13 december 1972. Begonia komt uit 1973, dus daarom blijft ze even bij die datum hangen. Wat zou er van haar geworden zijn als ze in Frankrijk is geboren? Is ze dan ook therapeut? Of werkt ze op de wijngaard? Wie zou 't zeggen. Ze moet zichzelf even vermannen om het dossier op een serieuze manier te lezen. De eerste vermelding van Adriana dateert uit december vorig jaar. Ze is destijds binnengekomen met een Ada die totaal de weg kwijt was. Dagenlang heeft Ada geslapen. Daarna heeft ze bijna niets meer gekund. Gelukkig is dat verleden tijd en heeft psychiater Van Oorschot de zaak goed onder controle.

Ook ziet ze een vermelding van een burenruzie. Onwaarschijnlijk in een land als Frankrijk, waar Adriana eigenlijk niet over buren kan spreken. Het gaat dan ook om iets ongewoons. Het land van Adriana loopt hellend af naar het perceel van de buurman. Bij stortbuien loopt de tuin van deze meneer onder water.

Begonia besluit de deur van haar therapieruimte te openen en Adriana op te halen. Adriana zit ongemakkelijk in de wachtkamer. Daar valt altijd veel van af te lezen. Begonia vreest voor een lastig gesprek.

‘Hallo, Adriana, kom verder,’ zegt Begonia, gebarend naar haar ruimte.

Adriana staat op en knikt zwakjes. 'Hallo, Begonia. Heb je het bericht gekregen van de heer Van Oorschot?'

Begonia denkt na. Dat moeten die telefoontjes zijn die ze heimelijk heeft weggedrukt tijdens haar bezoek aan Marcia Lapidis op de Grasplak. ‘Sorry, ik heb hem nog niet gesproken sinds ik terug ben van vakantie.’

‘Geeft niet, dan hoor je van mij wat er aan de hand is.’

Ze lopen de therapieruimte binnen, waar een pot jasmijnthee klaarstaat. ‘Vertel het me, hoe gaat het me je, Adriana?’

‘Dit keer gaat het even niet over mij,’ antwoordt Adriana. 'Mijn moeder, de fotografe, heeft zich te veel opgedrongen bij Desassossego. Na een paar wijntjes, heeft ze hem per ongeluk vol op de lippen gekust.'

‘O, dat is toch niet onoverkomelijk?’

Adriana kijkt ernstig. Ze vertelt dat haar moeder toch een grens gepasseerd heeft.

Begonia probeert Adriana gerust te stellen: ‘Het is een hele lieve vrouw, Adriana; ze zou Desa nooit kwaad doen.’

‘Dat is ook niet het probleem. Wij – Desa, ik, Inge en Brechtje – vinden dat Ada weer een beetje obsessief compulsief begint te worden.’

De Blaricummerheide in de sneeuw

De Blaricummerheide in de sneeuw.

‘Dat heb ik nooit geconstateerd.’ Begonia beweegt in haar stoel. Ze zit er niet op te wachten om Ada tot patiënt te verklaren. Zeker niet nu er belangen op het spel staan. Niet haar belangen, maar toch. ‘Wat je het ook noemen wil, Ada draait weer door.’

‘De wereld draait ook door, Adriana. Dat is allemaal niet erg. Ada weet zich goed te beheersen als 't moet, ik heb daar het volste vertrouwen in.’

‘Je hebt 'r geeneens gezien. Ada is weer helemaal van het padje af.’

‘Als dit het enige is wat ze heeft uitgespookt, vind ik 'r niet “van het padje af”.’

‘Nou ja, misschien maken we ons te veel zorgen,’ bindt Adriana in. ‘Inge, die Geneeskunde studeert, heeft ook tegen mij gezegd dat de tabletten Ada beschermen voor een terugval. Maar ja, ze blijft toch een moeder met een vlekje.’

‘Een vlekje?’

‘Nou ja, hoe noem je zoiets? Een afwijking?’

‘Dat is beter benoemd, al valt het in Ada's geval allemaal wel mee.’

‘Meevallen?’

‘Nou, ik heb patiënten gehad die je ziek ziet binnenkomen, bij wijze van. Ada is, ondanks haar kleine handicap, altijd zichzelf gebleven en heeft veel bereikt in het leven.’

‘Dit stelt mij wel gerust, Begonia.’ Adriana straalt en haalt iets tevoorschijn uit haar Louis Vuitton tas. ‘Desa heeft wel een vreemd gedicht geschreven. Hij zegt altijd van “O, potverdikkeme, dan moet ik weer opstaan en dan komt er weer zo'n stom gedicht”. Lees maar.’

Op het vergeelde papiertje staat in schoonschrift gekalligrafeerd: ‘Ada, overheersend. De wetten van de Tantalus. Kwelling. Door diepe dalen draaiende doldwazen kolken. Stapje terug. Oorverdovend stil applaus. Mariabiskwietje.’ Adriana zegt niets en Begonia vervolgt: ‘Desa is toch op leeftijd? Die heeft toch altijd een assistente, heet die niet Maria?’

Deze dwaling van Begonia is duidelijk tegen het zere been. Maria mag dan wel de assistente zijn, enige toespeling dat Desa van Maria houdt is uit den boze.

Met verbeten lip zegt Adriana: ‘Mariabiskwietje is een Leidmotief in het werk van Desa. Dat je dat niet weet!’

‘Oh, sorry.’ Begonia wiebelt even op haar eivormige stoel en rommelt in haar parelmoerblonde haar.

‘Het Mariabiskwietje simuleert de oorlog. In ‘40-‘45 hadden de meesten helemaal geen Mariakaakjes meer in huis. Kun je nagaan. Zo iets simpels als een Mariakoekje.’

Begonia voelt dat dit een beetje een gefabuleerde uitleg is, maar om er van af te zijn, zegt ze: ‘Wat een mooie symboliek.’

‘Dit is geen symbool. Dit is een metafoor.’

‘Sorry, wat een mooie metafoor.’ Begonia begint zich een beetje te ergeren. ‘Heb je er ooit bij stilgestaan dat het gedicht over jou gaat?’

‘Nee, ik heet Adje in het kort. Niet Ada.’

‘Hij kan zich vergissen. Jij bent tenslotte Ada junior.’

‘Wat insinueer jij hiermee?’

‘Ik zie in dit gedicht een soort beschermingsverklaring. Ada heerst over Desa, die vervolgens op zijn beurt buiten schot blijft.’

‘Meen je dat?’ Adriana's gezicht ontspant en er verschijnt zowaar een glimlach op haar smoelwerk.

‘Ja, dat meen ik echt.’ Begonia moet een diepe zucht onderdrukken en lacht vriendelijk. Ze rondt af door te zeggen dat ze altijd mag bellen als er iets is met Ada.

» » Episode 8 - Voight Kampff Empathie-schaal

« « Episode 6 - Je kan het krijgen