Voluit gedraaid

Begonia Séu en Patricia zijn goed uitgedost voor de donderdagavond bij de dorpspomp van het Gooi: Moeke Spijkstra. Donderdagavond is het ‘occasion night’; alle gescheiden dames komen dan bijeen om een nieuwe rijke man te scoren. Voor Patricia onnodig, omdat Alejandro toegezegd heeft om haar te huwen. Hoewel Alejandro nog steeds denkt dat Begonia Patricia is.

Moeke Spijkstra Blaricum

Begonia kijkt rond en heeft medelijden met de dames die zitten te bibberen voor een of andere ceo. Net als ze een bemoedigend knikje wil uitdelen, krijgt ze vernietigende blikken van een verlopen Anita Meyer lookalike, zo een die altijd komt aanrijden in haar exclusieve jaguar.

Zowel Bego als Patricia weerhouden zich van een oordeel en besluiten te genieten van de muziek, die verzorgd wordt door Amanda Apple. Apple is een rijzige gestalte, had krullend haar en een weelderige oogopslag; ze dwingt respect af. Net als Patricia komt Apple uit de overzeese gebieden. Of dat een abc-eiland is of toch Suriname, daar komt Bego niet uit.

Na een goedkeurende knikje komt ze dichter bij Patricia en Begonia. Begonia begint het Spaans benauwd te krijgen.

‘Hallo, ik ben Amanda,’ zegt ze met een elegantie die zelfs Ada Zaan doet verbleken. ‘Apple is de naam. Net zong ik Blue Moon van de grote Billie Holiday.’

‘Werkelijk schitterend,’ zegt Patricia, die zelfs in haar culturele kennissenkring niemand kent die zo zuiver kan zingen.

‘Excuseert u mij,’ zegt Amanda Apple, die na dit korte intermezzo begint aan een gedurfde cover van Fiona Apple. Ze haalt flink uit met haar pulserende stem en de vileine kracht van het liedje wordt voor iedereen invoelbaar. Niet dat dit nodig is, want het is immers occasion night, een avond waarop iedere dame een rivaal van elkaar is.

Na haar lied, houdt Amanda kort pauze en vraagt aan Patricia waar ze vandaan komt.

‘Nou ja, dat is zeg maar het Gooi van Spanje,’ zegt Patricia. ‘Wij zijn al jaren de duurste gemeente en bieden toeristen het meeste waar voor hun geld.’

‘Maar waar ligt dat plaatsje dan, als ik vragen mag?’

‘Het is geen plaatsje, het is een gemeente. Het ligt op Mallorca.’

Bego ziet dat Amanda een lachje onderdrukt. Ze moet toegeven dat het heersende beeld van Mallorca niet helemaal correspondeert met weelde. Is Mallorca niet dat eiland van vergane glorie? Badplaatsen met galerijflats? Lelijke, overvolle stranden en holadijee volk? Ze kan dit beeld moeilijk wegpoetsen, maar feit blijft dat hoogstens El Arenal en Magaluf aan deze uitwassen voldoen.

Begonia trekt aan de arm van Patricia, omdat ze ziet dat dit gesprek verkeerd loopt. ‘Fijn om kennis met je te hebben gemaakt. Wij gaan even verder.’

‘Verder? Meisje, ik ben een eindbestemming, hoor,’ zegt Amanda met een opgespoten pruillip.


~ * ~

Moeke Spijkstra Blaricum

Moeke Spijkstra, Blaricum

In de hoek ziet Begonia Ada Zaan zitten. Wat doet zij hier op de occasion night? De muziek zwelt aan en hevige percussies barsten los op de vocalen van Amy Winehouse’s ‘Rehab’.

‘Ada, wat doe jij hier?’ zegt Patricia.

Amanda stopt met zingen. Ze laat deze zijsprong niet ongemoeid en mengt zich via de microfoon ook in het gesprek: ‘Ada Zaan, je zou mij die foto’s sturen van die shoot in Magna Plaza?’

‘Ben je besodemieterd, je hebt me nooit de pegels gestuurd,’ zegt Ada.

‘Pegels? Ik heb 500 euro in contanten bij je afgeleverd, bij Rosita Speer, weet je wel? Of is je dat soms ontschoten? Voor jou tien andere fotografen, dat besef je toch wel, hè?’ Amanda trekt een zeer venijnige bek en draait zich om. Met deze sukkels wil ze überhaupt niets meer te maken hebben.

Ada snikt. ‘Ik een dertien in een dozijn fotografe. En mijn werk dan. En Arti, dan? Dit is echt onbehoorlijk.’

Patricia legt een arm over Ada’s schouder en zegt: ‘Voor Begonia en mij ben je nog steeds de topfotografe. Misschien is het een idee om je salaris wat op te hogen. Naar een bedrag dat meer past bij jouw professionaliteit.’ Terstond is de huilbui over. ‘Wat denk je van vijfduizend?’ zegt Ada.

‘Jeetje, Ada, dat is een stijging van duizend procent. Vind je dat niet een beetje excessief?’ Patricia beeft even; dit is helemaal niet haar plan.

Begonia bemoeit zich met het gesprek: ‘Ada, je beseft wel dat dit een prestigeklus is. Je werk wordt o.a. tentoongesteld in het Baluard.’

‘Meissie, ik ben hier de kunstenares. En jij hebt mij nodig. Niet andersom.’

Begonia denkt terug aan het gesprek met haar dochter Adriana Humaine. Ze moet haar toch zien mee te krijgen naar Andorra, waar Patricia in het huwelijksbootje stapt. Ze besluit een ander verweer te geven: ‘Ada, wij geven je volpension in een vijfsterrenhotel in Arinsal. Telt dat niet mee?’

‘Dat is je geraden ook.’

Begonia besluit dat de ziekte aan het woord is en zegt: ‘Ada, je ontmoet ook een Andorrese zanger en goede vriend van Desa.’

Gelukkig ontdooit Ada. ‘Je hebt gelijk. Zulke goede arbeidsvoorwaarden en ik krijg meer betaald dan bij de eerste beste Gooische Vrouw.’ Ze zegt deze zinnen iets te hard, waardoor er een verontrustend rumoer ontstaat in Moeke Spijkstra. Een blonde vrouw met dubbele naam gooit pardoes haar glas witte wijn om. Haar man, een Formule-1 liefhebber, staat op en kijkt Amanda diep aan.

Er valt een ongemakkelijke stilte in het normaal gezellige eetcafé. Amanda voelt zich in een hoek gedreven. ‘Ik kan het uitleggen,’ zegt ze en vervalt in een soort gekrijs en opent haar slagschip van een portemonnee. God mag weten hoe, maar ze haalt in bar geld drie meiers tevoorschijn, die ze overhandigt aan Ada Zaan. Amanda voegt toe: ‘Ada, dit is voor jou en je klus in Andorra.’

De menigte blijft onrustig; Ada gaat voor de toog staan en gebaart het publiek om zijn gemak te houden en zegt: ‘Voor mij is dit een geweldig honorarium. Ik kan dit goed gebruiken in deze tijden van crisis. Misschien koop ik er wel een nieuwe Leica camera van.’

» » Episode 10 - De wanten bij het diner

« « Episode 8 - Voight Kampff Empathie-schaal

I don't want anybody to know
How my body craves you
Every time I come around you
(...) It's a heavy rotation, all night long

Ciara. 'Heavy Rotation'. 2010.