Zilveren Buurtspatel

‘Maar heb je niet boven je niveau gesolliciteerd?’ vraagt een dame in het wit aan Begonia Séu, die er gehavend uitziet en al maanden geen patiënt meer verwelkomd heeft. Onze psychologe, die uit Zichen-Zussen-Bolder zich omhoog gewerkt heeft naar het Gooi, staat buitenspel op een straatfeest. Het zingt rond dat een Zilveren Buurtspatel uitgereikt wordt aan een bepaalde aanwinst voor de wijk.

Hut van Mie bloemenpracht

‘En wie bent u?’ zegt Begonia, die nog steeds gesloopt is van het huwelijk in Andorra en de nasleep. Patricia pleegt zo’n beroep op haar; het lijkt soms wel alsof zij degene geweest is die haar kat overreden heeft na de plechtigheden. ‘Als ik vragen mag, natuurlijk,’ voegt Begonia alsnog toe.

‘Ik ben Marcia Lapidis. Wij kennen elkaar van vroeger.’

Opeens begint er Begonia iets te dagen. De brief. Het bezoek aan de Grasplak en de daaropvolgende vete op het huwelijk van Patricia en Alejandro. Maar het uiterlijk strookt niet helemaal met de Marcia die ze toen gezien heeft. Het lijkt wel alsof deze dame tien jaar jonger is. Gladgestreken, geblondeerd en gehuld in een Roberto Cavalli jurk. Te lang blijft ze voor paf staan, althans het geduld aan Marcia’s kant raakt op.

‘Nou ja, ik ga even verder hoor,’ zegt Marcia Lapidis met enig dedain. ‘Dit is echt zonde van mijn tijd.’ Ze slaakt een klein zuchtje en draait haar hoofd omhoog.

Nadat Marcia zich omdraait en Begonia nog beter haar figuur kan bekijken, ziet ze duidelijk haar wespentaille. Het lijkt eventjes alsof niet Begonia, maar Marcia al jaren in ’t Gooi woont. Even later wordt Marcia gevraagd te poseren voor een foto.

‘Ik ben Marcia, er staat geen achternaam op mijn kaartje, omdat ik nog niet weet of ik mijn meisjesnaam behoud. Egbert-Jan, wat ben ik toch blij met ons.’ Ze stoot bijna haar champagneglas om en glimlacht breed. ‘Van de Grasplak naar het Krijtdistrict. Wat een verandering. En wat fijn dat mijn oude huis gewoon nagebouwd kon worden.’

De fotograaf flitst met zijn toestel. Eventjes lijkt het op een filmset, vooral omdat net Ada Zaan afgezet wordt in haar limousine met Marokkaanse privéchauffeur. ‘Heeft u leuk gehad?’ zegt hij en Ada stapt uit.

Begonia ziet smalend toe dat Marcia perplex staat dat deze inmiddels vijfentachtigjarige meer aandacht opeist dan zij. Ongetwijfeld heeft Marcia veel gedaan om überhaupt door te dringen tot deze selectieve club, of had ze eerder veel moeten laten? Dat ligt maar net aan welk perspectief je neemt.

‘Begonia, kijk nou even,’ zegt Marcia gelaten.

‘Marcia, maak je niet druk,’ zegt Bego, op de professionele manier die ze zich eigen gemaakt heeft. Eerder zou ze misschien een klein vreugdedansje in haar hoofd laten afspelen, maar ze geeft toe dat dit kinderachtig is en haar als persoon niet verder brengt.

Ada Zaan schrijdt voorbij. Hoewel ze veel jaren telt, lijkt het alsof ze die jaren droeg als teken van heldhaftigheid. Zesentachtig keer het Lot overwonnen. Dat doet niemand anders op deze buurtborrel haar na. Al komen veel akelig dicht in de buurt. Ooit getest als zijnde negentigjarige, kan Bego met haar tweeënveertig er nog best mee door.

Marcia begint dichter tegen Bego aan te kruipen. Hoewel de twee sinds hun tijd op de Sorbonne ieder haars weegs gegaan zijn, is Marcia op de een of andere manier ook gesteld op het rotsvaste karakter van Bego. Ze vraagt daarom: ‘Bego, vertel me, vind je dat ik mijn achternaam moet veranderen?’

‘Nee, ik heet ook nog Séu.’

‘Daar hebben we het nu toch niet over.’ Marcia zucht.

Bego denkt aan haar eigen situatie. Ze is zelf vernoemd naar de kathedraal van Palma de Mallorca, een Catalaans gotisch bouwwerk geïnspireerd op de Santa María del Mar in Barcelona. In de volksmond heet zij La Seu, wat hoofdkwartier betekent en tevens titel is van veel kerken. Door de religieuze betekenis, heeft Bego zelf overwogen haar naam te veranderen.

‘Wat zit je nou te mijmeren, dat deed je vroeger ook zo vaak,’ zegt Marcia. ‘Weet je nog? Bij professeur Rimbaud. Volgens mij heb jij niets meegekregen van Psychodidactiek.’

Bego interrumpeert Marcia: ‘Dat is dan ook precies het verschil tussen ons. Ik houd mij bezig met volwassen.’

‘Volwassenen? En waarom heb je mijn Bartje dan geholpen. Je weet wel, Bartje Zwarteberg? In het geval dat je die vader bent vergeten.’

‘Hoe kom je daarbij, ik weet al je vriendjes nog.’ Bego voelt de bui alweer hangen. Waarom is Marcia zo onuitstaanbaar? En waarom moet ze weer over die Bartje beginnen? Zij kan er toch ook niets aan doen dat Bartje het moet doen met de - wat is het ook al weer - havo?

‘Vriendjes? Ik ben met een ieder getrouwd geweest. Maar heb altijd mijn naam behouden, omdat ik wist dat het niet de eerste echte was.’

Bego vergeet bijna dat er belangrijkere gasten waren. Ada, bijvoorbeeld. ‘Marcia, ik vind dat je Lapidis moet behouden. Je verloochent anders je Graecoromaanse roots.’

» » 3x02 - Buurtpreventie

« « Proloog

Lees seizoen 2 'Adriana' of lees seizoen 1 'Ada' terug.