Zeven sloten

Bij de gedachte dat Azalea een andere vrouw zou kussen vanavond wordt Hortensia misselijk. Dat is misschien overdreven, vindt Begonia, maar aan de andere kant: wie zou niet onwel worden? Azalea heeft ze ontmoet tijdens een spelletjesavond in de gangen van België. Het is geen liefde op het eerste gezicht, maar in die paar uur heeft zich onlosmakelijk een band gevormd. Het kan ook zijn dat die band alleen in Hortensia’s hoofd is en nergens anders.

Zeven sloten

Zeven sloten (Azalea x Hortensia).

Een vrouw stoot haar aan. Ze is bijna vergeten dat ze in het café bij haar zus was. ‘Begonia heet u toch? U zijt toch die vrouw die geen ogen op de wereld heeft?’

Ze is een beetje geschokt door deze schaamteloze analyse. Misschien moet ze meer praten met Hortensia. Hoe heeft ze die Azalea ontmoet? Onder de bougainville? ‘U heeft recht,’ zegt Begonia zo authentiek mogelijk. ‘Ik ga het meteen rechtzetten bij mijn zus.’

‘Doet wat u moet doen, mijn beste,’ zegt het schuchtere vrouwtje.

Terwijl het vrouwtje afdruipt, draait ze zich om naar Azalea, die zaten te praten over wie de volgende presidentskandidaat van Amerika moest worden. ‘Een man kan echt geen land besturen,’ zegt Azalea. Ze kijkt diep in Begonia’s ogen. ‘Je weet dat in het leger ook alleen maar mannen zitten? Dat is niet voor niets, alleen mannen maken oorlog.’

Begonia ziet dat Hortensia het hier ongemakkelijk mee heeft. Ze begint over hun ontmoeting: ‘Milan heeft ons nog gekoppeld, weet je nog, Zaaltje?’

‘Ja, ik dacht dat ik met date op hem was. Ik vroeg nog waar ik mijn aandacht op moest richten.’

‘Aandacht?’ herhaalt Begonia.

Gelukkig heeft dit het beoogde effect. ‘Nou ja, ik was toen aan het wisselen. Ik moest nog onder het juk van de mannen vandaan komen.’ Ze zucht. ‘Het zijn echt verdorven wezens.’

‘Maar Milan was anders?’ zegt Begonia’s zus.

Stadhuis, Maastricht

‘Ja, maar Milan is Milan, Hortensia,’ zegt Azalea. ‘Ik dacht dat ik gevoelens voor hem had. Maar dat weet ik nu. Mannen zijn passé voor mij.’

Begonia voelt dat dit verkeerd loopt. Azalea heeft zich blijkbaar een vrouw aan laten praten. Is dit wel echte liefde? Ze besloot te zwijgen.

‘Ik voelde steeds die spanning tussen ons. Weet je wel,’ zegt Azalea. ‘Dat je niet weet wat je tegen elkaar moet zeggen. Die spanning.’

Begonia knikt.

‘Ik had toen nog gezegd dat ik een man zou oppikken van het terras. Ja oké ben ik niet, maar ziek zeker niet. Die man kwam maar niet, terwijl ik er niet onaantrekkelijk uitzie.’

Begonia moet dit even laten bezinken. Azalea die dit soort uitspraken doet. Ze heeft ook geen tuinbroek aan of kort haar. Dit kan toch niet? Heeft Hortensia niet een kat in de zak met die Azalea?

‘Wat Azalea probeert te zeggen,’ poogt Hortensia, ‘is dat ze niet in zeven sloten tegelijk loopt. Hè, schat?’

‘Ja daar heb je helemaal gelijk in,’ zegt Azalea met een duister glimlachje. ‘Het is gewoon zoals het is. Wij ontmoetten elkaar in dat gangenstelsel en ik hoefde gewoon niets uit te leggen. En ze heeft me zo geholpen,’ zegt Hortensia.

Azalea knikt.

‘Waarom eigenlijk?’ zegt Hortensia.

‘Nou, ik doe dat graag voor die mensen. Waarom? Daarom, hè.’

‘Die mensen?’ Hortensia kijkt verschrikt. Begonia denkt meteen wat haar zus ook zou moeten denken: wegwezen. Azalea is niet de persoon die ze zegt die ze is. Die mensen is geen benaming voor een vriendin.

» » 4x05 - Zwaardvis

« « 4x03 - Emancipatie