Ik denk, dus ik doe aan therapie

Amanda Apple zingt als een nachtegaal voor de patiënten van het Mentaal Syndicaat. Het is muziekles en ze kunnen de zorgen voor morgen vergeten. Haar favoriete nummer Blue Moon, heeft een toepasselijke tekst, het gaat over alleen staan en dromen.

Victor de Stuersstraat Maastricht

Victor de Stuersstraat in Maastricht

Begonia komt midden in de Jazzsessie binnen met haar hond Kota en hoort de saxofoon tekeer gaan. Het liedje is geënt op een blauwe, melancholische stemming en op de Engelse uitdrukking ‘once in a blue moon’ (zelden).

Kota trekt heftig en is helemaal uitgelaten door de muziek en de zangeres Amanda Apple. Amanda mag dan wel fashion designer zijn, haar kledingstijl lijkt achter te lopen. Ze lijkt uit een boek van Eline Vere gestapt, hoewel dat gezien de setting toepasselijk is.

‘Hallo Begonia, hoe is het in Bussum?’ zegt Amanda.

‘Hallo Amanda, het gaat prima in het Gooi, bij jou ook?’

‘Je ziet het, eenmaal buiten de Gouden Driehoek en je bevindt je tussen de gekken.’

De zaal met patiënten kijkt haar verstoord aan. Begonia moet hier eigenlijk wel om lachen en knikt vriendelijk.

Amanda vervolgt, ‘Ik zing vaak hier, bij gebrek aan beter publiek. Ook zijn ze hier opvallend eerlijk. Als ik niet goed me best doe, dan merken ze dat meteen.

Wat brengt jou eigenlijk hier? Zing ik voor een van je patiënten?’

‘Nee, Amanda, ik heb iets gehoord over een zangwedstrijd.’

De ogen van Amanda spuiten vuur. Haar Amsterdam Zuidoost achtergrond speelt haar nog steeds parten en ze voelt zich altijd achtergesteld. Ze is altijd het derde wiel aan de wagen en hoewel ze nu tweede is geworden, voelt het als het passeren van een podiumplaats. Amanda trekt zich terug, maar zegt uiteindelijk: ‘Ik had die wedstrijd makkelijk kunnen winnen.’

‘Vast.’

Spreekkamer

Spreekkamer Mentaal Syndicaat, Maastricht

Begonia weet dat dit korte antwoord een genadeklap is voor Amanda, die bijna barst. ‘Vast? Geloof je dan niet dat ik een goede zangeres ben? Ik heb nieuws voor je. Meningen geuit buiten de Gouden Driehoek doen mij niets.’

Cláudia Quito La Paz komt binnen onderwijl Amanda driftig fulmineert en soms uitbarst in een droevige falset. Cláudia opent het gesprek met: ‘Amanda, je praat zelfs met een elegante stem.’

Zelfs Begonia moet toegeven dat deze slijmerige tactiek erg slim is; die zou ze zeker onthouden voor haar volgende bijscholingscursus voor psychologen. Amanda draait zich zwierig om en buigt voor Cláudia: ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

Begonia is verbouwereerd door Amanda’s nederigheid. Wat een gewiekste dame! Zij weet inderdaad meer over Adriana dan menig therapeut.

Cláudia haakt hier op in: ‘Amanda, ik heb je hulp nodig inzake Adriana Humaine.’

‘Vraag maar raak,’ zegt Amanda.


~ * ~

Haar patiënten zijn inmiddels zo druk geworden door alle commotie dat ze niet opmerkt dat een van hen, Burçin, ruziet met een ander, Saskia. Gelukkig is er een dagbehandelaar die de zaak kan opvangen.

Burçin gaat altijd gekleed in het zwart en droeg een brede, rode ceintuur. Ze noemt zichzelf vaak Boertje Snor, een koosnaampje die anderen alleen niet mogen gebruiken.

‘Boertje Snor, wat heb jij dit weekend gedaan?’ vraagt Saskia.

‘Niemand noemt mij zo,’ zegt ze giftig met een Turks accent. ‘Wat weet jij van mij? Ben jij me achtervolgd?’

De groepsleidster ziet de bui alweer hangen. Burçin heeft last van paranoia en kan ieder moment van een kalm beekje in een ziedende storm veranderen.

Saskia is weliswaar op de dagbehandeling, maar ook een doodgewoon Limburgs meisje. Ze komt uit de villawijk Hoge Fronten en vindt deze mensen maar niets. Ze krimpt ineen en zwijgt verder.

De groepsleidster beweegt naar het bord en zegt: ‘Welke plannen heb jij gemaakt, Burçin?’ Ze articuleert iets te duidelijk en de woorden komen scherp binnen.

‘Plannen? Ik maak altijd plannen. Wie zei dat ik geen plannen maak?’ zegt Burçin. Ze trekt heftig aan haar rode ceintuur. ‘Sommige mensen vinden ook dat ik een soort cadeautje ben. Een zwart cadeautje met een rode strik eromheen.’ Ze lacht.

Boertje Snor is exemplarisch voor de psychiatrische afdeling van het staatsziekenhuis te Maastricht. Hoewel intelligent, is ze zich niet bewust van enig kwaad dat haar aandoening anderen berokkent. Misschien is Adriana toch gevaarlijker dan Begonia heeft kunnen vermoeden.

» » 2x07 Nogmaals

« « 2x05 Psycho-educatie