Het huwelijksdiner

Begonia heeft besloten om het over een andere boeg te gooien. Patricia loopt de praktijk binnen, of althans de ruimte die daarvoor dienstdoet. Jammer is dat De Netelige Larix zijn deuren heeft moeten sluiten na de surseance van betaling. Met het verdwijnen van deze locatie is Bego’s houvast op zuivere therapie verdwenen. Ook haar rede om genuanceerd te denken wordt verdrukt door een nieuw besef van zwart en wit. Nooit eerder heeft ze Patricia zo op haar nummer gezet als gistermorgen. Vermoeid of niet, het is onredelijk van haar geweest om Patricia – een goede vriendin – zo af te vallen. Of ligt dit aan vroeger? Zij kan er toch ook niets aan doen dat ze een scheve schaats gereden heeft met Robert-Jan. Of Victor-Jan? Ze weet zelfs de naam niet. Dan kan het moeilijk een hopeloze verliefdheid zijn geweest.

Palma uitzicht op haven en stad

Hoe het ook zij: een sessie neurolinguïstisch programmeren kan uitkomst bieden. Patricia heeft inmiddels de blinddoek omgedaan en gaat fantaseren over hoe het ook alweer zat. Wie zit er naast haar in Caballito de Mar? Is het operazangeres Montserrat Caballé? Begonia dwingt haar zich te focussen.

‘Wat zie je, Patricia?’ zegt Bego.

Door de blinddoek kan Patricia moeilijk wat zien, dat weet Begonia ook wel. Hoewel ze op haar cliënt moet letten, kijkt ze in de spiegel. Ze heeft te lang in de zon gezeten en haar huid ziet er asgrauw uit van de benzinedampen die omhoogkomen van het circuit bij Bussum Zuid.

Na wat onduidelijke woorden van Patricia, zegt Bego: ‘Wat doet Montserrat? Wees eens precies.’

‘Ik zeg niets over mijn gevoelens, Bego. Ik zeg wat ik zie, dat is wat anders.’ Patricia stoot tegen een ledikantje dat midden in de kamer staat. ‘Nou, hier staat dus het tafeltje van Montserrat.’

Bego realiseert zich opeens dat ze geeneens een libretto kan bedenken waar Montserrat een rol in speelt. Een therapeute hoort toch wel over enige basiskennis te beschikken. ‘Het is nevelig in mijn hoofd. Ik hoor wat gezang.’ Deels is dit bluf, ze kan niets horen. Deze techniek heeft ze gestolen van Allison DuBois, een beroemd medium uit de V.S. en meester in cold reading.

Sportveld in Palma de Mallorca

Ze denkt aan haar therapieboeken. Neurolinguïstisch programmeren is in de jaren zeventig in de vs ontstaan. Collega-therapeute Hanke heeft het Bego al een keer uitgelegd, maar iedere nlp-sessie verloopt toch anders dan in het boekje staat. Hanke, die aan de wieg gestaan heeft van de Nederlandse nlp, heeft Bego eens verteld dat ze haar cliënt moet behandelen als acteur of actrice. Bego is dan de regisseur. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, zeker bij Patricia.

Normaal gesproken is Patricia niet op haar mondje gevallen, maar het blijft stil. ‘En wat voel je?’ zegt Begonia.

‘De ober is laat,’ begint Patricia, die zich stoot aan een scherp randje van de kast. Nu ze geblinddoekt is, moet ze zich als een olifant in een porseleinkast voelen.

‘Ik wil een beschrijving van je. Hoe zag die plek er uit en wat deed dat met je?’ zegt Bego.

‘Nou ja, die ober dus, hij is te laat. De zon staat vrij laag aan de hemel en ik heb last van mijn ogen. We zitten buiten en er komt een groep Afrikanen voorbij. Ze komen uit Soldeu en willen het liefst briefgeld zien. Ik ben niet de beroerdste op dat gebied. En zeker niet als het niet mijn eigen geld is.’

‘Dus wat doe je?’ zegt Bego, terwijl ze Patricia behoedt voor een lelijke val. Blijkbaar is die blinddoek toch niet zo’n goed idee voor deze therapiesessie.

‘Wat ik doe?’ Patricia besluit een detail te wijzigen. ‘Ik heb voor de ogen van Victor-Jan een Afrikaan verleid. Met geld.’

Bego is een beetje beduusd van deze wending. ‘En waar zit Montserrat?’

‘Die is helemaal niet ter zake doende.’

‘Wat doet dan wel ter zake?’

Hoewel de psychologe zich aan het boekje heeft gehouden en open vragen stelt, reageert Patricia bits. Vervolgens gaat de deurbel. Het is Ada Zaan.

» » 3x05 - De ontmoeting

« « 3x03 - De Bijlmer van het Gooi

Lees seizoen 2 'Adriana' of lees seizoen 1 'Ada' terug.