Als je mijn liefde had

Begonia heeft besloten dat de tijd van sedentaire therapie voorbij is. Ze gaat de paden op en de lanen in met het koppel Patricia en Alejandro. Wellicht zou een dagje België hen welgevallen. Het plan is om naar Zichen-Zussen-Bolder te gaan en van daaruit de buurt te verkennen. Bijvoorbeeld naar Minne, met haar watertoren. Ook al is er nooit water te bekennen.

Minne, België

Zichen-Zussen-Bolder is zo’n typische Belgische lintbebouwing. Zo weinig verwijderd van Maastricht, toch wel de mooiste stad van Nederland met zijn Hoge Fronten, de berg en het Vrijthof, en dan al zo’n verschil. In België mag alles wat je wilt. Een glazen paleis? Dat kan. Een gevel in de vorm van een gezicht? Ook dat is mogelijk. Of toch maar een villa met een metalen dak? Ook mooi. Kortom, hoe gek het ook klinkt, een omgeving voor een ‘saaie’ Begonia. Ze is het roerend eens met die artistieke vrijheid. En wat zou ze graag sommige bewoners wat therapie geven, want sommige huizen kunnen natuurlijk echt niet. Hannes Coudenys heeft er zelfs een boek aan gewijd: Ugly Belgian Houses (2015).


~ * ~

Met ferme tred stapt het echtpaar en Begonia uit in Zussen. Het is de bedoeling om Zichen te zien, maar iets vertelde Begonia dat ze eventjes in Zussen moet blijven. Misschien is het de naam die haar vervult met warmte. Het kan natuurlijk ook dat Zussen een wat uitgesprokener centrum heeft en ook een mooi kasteeltje. Dat te koop staat.

‘Wat moeten we hier?’ zegt Patricia. ‘Al die tijd in de auto van ’t Krijtdistrict naar een soort godverlaten achteraf buurtje.’

‘Achteraf buurtje?’ zegt Begonia. ‘Er komen bijzondere mensen uit Zussen.’ Ze loopt naar de kerk toe en ziet een gedenksteen. ‘Hier heb je weer de zoveelste bekende Zussenaar.’

Alejandro loopt op een afstandje mee en voelt zich niet genegen om zich in het gesprek te mengen.

‘Alejandro, het is wel de bedoeling dat je hand in hand met je eega over de Zussense straten loopt,’ spreekt Begonia hem streng toe. Ze bekijkt de wereld om haar heen. Het kan haar eigenlijk weinig schelen dat er drie dagen na de huwelijksvoltrekking al heibel is in de verhouding. Zij geniet van het mooie weer en laat haar huid genieten van de zonnestralen.

Alejandro luistert gedwee. Of er echt sprake is van een toenadering, durft Begonia niet te zeggen. Hij blijft zwijgen.

‘Dit bedoel ik dus, Bego,’ zegt Patricia, met een afkeurende blik naar haar man.

Minne, België

Begonia is even afgeleid en ziet dat het lawaai van Patricia een buurt wakker gemaakt heeft. Ook al lijkt het alsof hier niemand woont.

‘Wat bedoel je precies, Patricia? Ik moet je eerlijk zeggen dat ik nog steeds niet bijgekomen ben van die Appie, de onverwachte moslima van het Krijtdistrict.’ Bij de uitreiking van de Zilveren Buurtspatel heeft ze die zonderlinge Appie ontmoet. Toch moet ze zichzelf toespreken dat ze weer te zwart wit denkt, het moslimaschap benadrukkend. Beter is, vooral als therapeute, om iemand als persoon te zien en niet als zijnde van een groepering.

Patricia probeert al eerder het gesprek te leiden en struikelt bijna over een muurtje dat half afgebouwd is. ‘Bego, ik smeek je, luister even naar me.’

Bego loopt harder en harder. Ze heeft geen zin in dat gezeur van haar vriendin. De beste therapie is altijd iemand negeren. Dat doen psychiaters ook en er valt niet te twisten over de effectiviteit. Altijd prijs.

Alejandro raakt helaas een eind achterop. Hij heeft blijkbaar iets gezien. Een huis dat te koop staat? Bego kan hem geen ongelijk geven. Vergeleken met die drukte in Amsterdam en het Krijtdistrict, weet zij ook wel wat ze zou kiezen.

Patricia ziet haar kans om haar hart te luchten: ‘Bego, ik kan je vertrouwen, toch?’ Ze wacht geen antwoord af en gaat verder: ‘Alejandro en ik zouden na ons huwelijksdiner in Caballito de Mar, je weet wel die sterrentent aan het begin van de Paseo Marítimo, ons een tweede maal in de echt laten verbinden. Op het Caribisch consulaat, dat zit achter het Santa Eulaliaplein.’

Begonia, hoewel ze dit helemaal niet van plan was, probeert de route te volgen in haar hoofd. In Palma de Mallorca heb je veel hotspots, maar het Santa Eulaliaplein hoort tot een andere orde. Dichtbij het stadhuis en als er een notabele trouwde, dan is dit de plek. Is dit dan ook de angel? Is haar vriendin niet in een van de vele koetsjes gegaan, met het paard-en-wagen door de stad? Is ze gespeend geweest van dat romantische uitstapje?

Patricia gaat verder: ‘Het consulaat bleek dicht te zijn. Typisch geval van mijn mensen. Die genieten van het leven en willen geen robot worden zoals de rest van de westerse wereld.’ Ze neemt even pauze en neemt de omgeving van Zussen in zich op.

‘Maar het gaat toch om die paarden?’ vraagt Begonia.

Die vraag slaat in als een bom. Patricia proest het uit en wil rechtsomkeert maken. Maar ze hebben nog een lange weg naar de Waterburcht in Millen te gaan.

» » 3x08 - Op de vloer

« « 3x06 Huwelijkstherapie

Lees seizoen 2 'Adriana' of lees seizoen 1 'Ada' terug.