Ada's geweten

Ada Zaan heeft een galerieopening in de kerk van Zichen, leest Begonia in een onderschepte e-mail. Sinds Ada de hond overgenomen heeft, houdt ze zich afzijdig. Het lijkt wel alsof met de hond, een deel van de Begonia-behoefte is weggeëbd bij Ada. Dat doet Bego pijn, maar wellicht kan ze tijdens de opening het een en ander rechtzetten.

Sint-Stefanuskerk Riemst België

Kota kwispelt op Bego af. Duidelijk is de hond haar baas nog niet vergeten. ‘Kootje, lieverd, hoe is het bij Ada? Mis je me?’ zegt Bego.

Ada waggelt naar Bego toe en zegt: ‘Ik heb goed op hem gelet.’

Bego wil dit zeker niet ontkrachten, maar Kootje is er juist om op Ada te letten. Doordat Ada weer een beetje van het padje af geraakt is, depressief en al, denkt de psychologe dat een hond soelaas kan bieden. In zekere zin let Kota dus op Ada, niet andersom. En dit kan je ook moeilijk verwachten van een kunstenares; de kunst gaat immers voor de baat uit.

In een ooghoek ziet Bego een hele bijzondere foto en ze is afgeleid. Dan maar later naar Kota toe. Ze ziet dat haar zwart-wit gevlekte saucijzenteckel hier niet tegen kan, maar wil graag die zonderlinge foto zien. Er staat een vrouw op afgebeeld met intens zwart haar, lippen met een cupidoboog, heldere, kastanjebruine ogen en een eigenwijze expressie. Hoewel die vrouw op niemand anders leek, is ze geïntrigeerd.

Ada Zaan zegt: ‘Waar denk je aan?’

Bego wil graag weten wie ze gefotografeerd heeft, maar dat weet Ada niet. Ze zou Hortensia kunnen heten, maar ook dat is niet zeker. Gelukkig heeft ze in ieder geval een naam. En in zo’n pittoresk dorpje als Zichen-Zussen-Bolder kan ze vast wel een naam aan een gezicht koppelen, op voorwaarde dat de foto hier gemaakt is. Helaas kan Ada zich dat niet herinneren.

‘Wat kan je dan wel bevestigen?’ zegt Bego.

‘Mijn liefste, ik begrijp dat deze foto belangrijk voor jou is en dat vlijt me diep.’ Ada zucht en haalt genoegzaam haar schouders op. ‘Al is dat niet zo gek, want ik maak foto’s die mensen raken, daar sta ik om bekend. En mijn beeldhouwwerken natuurlijk.’

Sint-Genovakerk Zussen België

Bego weet dat het geen zin had om antwoorden uit Ada te persen en wisselt van onderwerp. ‘Heb je nog cursussen gevolgd?’

‘Je weet dat ik autodidact ben, maar soms kan ik het niet laten om met andere vaklui van ideeën te wisselen. Je merkt toch dat iets niet in een cocon ontstaat.’ Ada steunt op haar rollator die ze uit een hoekje getoverd heeft. ‘Weet je wat die docent van de cursus zei?’ Het is een retorische vraag, want ze laat geen enkele ruimte voor een antwoord. ‘Dat zijn achting voor van Gogh is aangetast. Die heeft er dertig jaar voor nodig om groot kunstenaar te worden. Wij doen dat in een week.’

‘Nog nieuwe technieken geleerd?’

‘Nee, hij kwam met oude koek. Van donker naar licht, en van schraal naar vet.’

‘Wat saai.’ Bego moet even nadenken over een goed antwoord, maar besluit verder te zwijgen.

‘Wil je trouwens die foto hebben?’ Ada straalt.

De therapeute is eventjes opgenomen in de pracht van de Zichense kerk. Toegegeven, er zit een hondenhotel naast, maar wat is dit een mooie kerk. Zelf is Bego gedoopt door een onbekende, misschien haar ouders? Ze weet het niet. De adoptiefouders hebben helemaal niets met de kerk en hebben dit feit weggepoetst. Misschien is ze wel protestants, dan heeft ze weinig te zoeken in een katholieke kerk.

‘Wat zit je te dromen,’ zegt Ada. ‘Ik loop even naar mijn computer en dan stuur ik je de foto op. Via WeTransfer, dat werkt beter.’

Bego schrikt wakker en beaamt dat ze dat heel fijn zou vinden.

» » 3x10 - Alles komt goed

« « 3x08 - Op de vloer

Lees seizoen 2 'Adriana' of lees seizoen 1 'Ada' terug.